poniedziałek, 8 stycznia 2018

W czwartej klasie jest dużo nauki

Piszę dziś o ważnym temacie, jaki pojawił się w szkole w Pietrzykowicach. Pojawiła się potrzeba rozmowy o tym, w związku z czym zaproszono mnie na spotkanie z nauczycielami i rodzicami uczniów klas czwartych. Spotkanie odbędzie się dziś, jutro i we środę. Ciekawa jestem jak ono się potoczy. Mam nadzieję, że zyskamy na nim wszyscy.


Spotkałam się kilka razy z opinią, że w czwartej klasie jest dużo nauki i że jest to duży przeskok między nauczaniem początkowym, w klasach 1-3 a nauczaniem późniejszym. Niektórzy rodzice mówią, że jest więcej nauki, więcej zadań domowych, że trzeba spędzić z dzieckiem kilka godzin na odrabianiu zadań domowych. Wydaje się, jakby nauczyciele więcej wymagali, albo że system nauczania wymaga więcej.

Czy to rzeczywiście chodzi o, że tej nauki jest więcej?

Wydaje się, że tak. Jest tego coraz więcej. Być może chodzi też o pojawienie się nowych przedmiotów. Nie ma już nauczania zintegrowanego, a jest osobno język polski, matematyka, przyroda i kilka innych. Na każdy z nich wymagane jest odrobienie pracy domowej. Pojawiają się sprawdziany, kartkówki i prace klasowe z tych różnych przedmiotów. Wymagań i oczekiwań cała góra. Sprostać im to prawdziwe wyzwanie. Chodzi o to, by mieć dobre, jak nie najlepsze, oceny ze wszystkiego. Dziecko chce temu sprostać, chce by rodzice i nauczyciele byli dumni, bo to da im poczuci bezpieczeństwa. Kiedy dziecko dostaje czwórkę, czy piątkę jest chwalony przez rodzica i nauczyciela i samo dobrze się czuje. Kiedy coś idzie nie tak, to zaczynają się trudności.Może pojawia się uczucia wstydu, smutku, a może nawet jakiś niepokój.

Zapominamy, że OCENA jest INFORMACJĄ i nie ma nic wspólnego z naszą wartością. Jesteśmy niepowtarzalną wartością, właśnie dlatego, że jesteśmy. To jakie mamy stopnie nie wyznacza naszej wartości.

Ocena, bywa wypadkową wielu czynników. Nie zawsze odzwierciedla poziom naszej wiedzy, czy wysiłku, jaki włożyliśmy w naukę. Czasami stres związany z odpowiedzią ustną, czy pisemną był tak duży, że nie poradziliśmy sobie z nim, a przez to wynik naszej pracy jest niższy, niż przyswojona wiedza. Warto o tym pamiętać i pytać dziecko o takie sytuacje. Możesz przecież powiedzieć pytająco:

"Hmm, jesteś wściekły, bo włożyłeś na prawdę dużo pracy w naukę, a na sprawdzianie, z powodu zdenerwowania, nie potrafiłeś sobie przypomnieć wielu rzeczy. Teraz wiesz, że to umiesz i na spokojnie wszystko pamiętasz?"

Nie przypadkowo mówię, o tym, by  było to w formie pytania. Nie wiemy co się dzieje z naszym dzieckiem. Nie zakładajmy od razu, że doskonale wiemy jak ono się czuje i co jest tego przyczyną. Pytaj:

"Co się stało"

Daj się dziecku wypowiedzieć. Nie pouczaj. Unikaj zwrotów "a nie mówiłem..., a jakbyś się bardziej przyłożył" nie dawaj rad. Lepiej okaż zrozumienie dla uczuć dziecka i TYLKO SŁUCHAJ, aktywnie, z pełną uwagą, przytakując.

Potem zapytaj, czy potrzebuje Twojej pomocy, rady, czy może ma pomysł co teraz zrobić. Dziecko na prawdę może mieć już w głowie doskonały plan.Jedyne czego potrzebuje to być wysłuchanym, zrozumiany. Twoja empatia może otworzyć drogę do kreatywności. A jeśli nie wie, to zapytaj, czy chce usłyszeć Twoją propozycję.

Możesz wtedy powiedzieć. "Wiesz, jeśli na prawdę Ci zależy, to jest to szansa na poćwiczenie. Wystarczy się przyłożyć, ćwiczyć, powtarzać, a wtedy to, co trudne staje się proste. Chętnie Ci pomogę, pokażę i wytłumaczę co trzeba"

Kiedyś opowiedziałam dziecku, że z nauką nowych rzeczy jest tak jak z szyciem nowej rzeczy. Wiem, że jeszcze tego nie umiem i bywa, że odkładam szycie na później. Jeśli jednak zrobię pierwszy krok i zacznę robić wykrój, potem skroję materiał i zacznę szycie, to zaczynam nabierać ochoty na więcej. Czasami ta pierwszym sztuka jest tylko próbną. Bywa, że dość nie udaną, ale wówczas ja już wiem, co mogę poprawić, jak zrobić lepszy projekt, jak inaczej skroić materiał, a może użyć innego, co będzie lepsze. Wtedy zaczynam mięć jeszcze większą ochotę na szycie właśnie tej jednej konkretnej rzeczy. Kolejna sztuka wychodzi lepiej, następna jeszcze lepiej i lepiej. Po prostu trening czyni mistrza. Pokonuję siebie samą, staję się lepsza od siebie i rywalizuję ze sobą, nie z innymi, tylko ze sobą. Chodzi o mój rozwój, o moją wiedzę i umiejętności.

Słowo "JESZCZE" jest tu kluczowe.

Jeszcze tego nie umiem, ale mam wszystko czego potrzebuję, by się nauczyć.
Mam chęci, samozaparcie i wewnętrzne postanowienie wytrwania w dążeniu do celu. Wierzę, że jeśli tylko się postaram i będę działać, uczyć się i ćwiczyć, to dam radę. Mam wiarę w siebie.

Jeśli Twoje dziecko takiej wiary nie ma, to warto mu pomóc ją zdobyć, pokazują, co dobrego już zrobić, jak wiele już potrafi, ile się już nauczyć. Powiedz mu, że nie może się poddawać, że może zostać kim chce. Zrób to zaraz po tym, jak okażesz szacunek dla jego uczuć rezygnacji, braku wiary w siebie, zniechęcenia, smutku i przygnębienia. Usłysz te uczucia, uszanuj i dopiero, gdy zobaczysz, że dziecko poczuło się zrozumiane dodaj mu wiary.

Dziecko i każdy człowiek jest już wystarczająco kompetentny, by wypłynąć na głębię swoich możliwości.



czwartek, 4 stycznia 2018

Kolejne spotkanie

Tym razem na temat agresji i złości. W tym temacie czuję się na prawdę dobrze. Lubię tą naszą zniesławioną złość oswajać i pokazywać, że "nie taki diabeł straszny jak go malują"

Wstęp jest wolny i zaproszeni są wszyscy, nie tylko mieszkańcy Pietrzykowic. Nie trzeba być uczestnikiem projektu LOWE, by wziąć udział w spotkaniu.

Ostatnio spotykam się też z młodzieżą, więc ich też zapraszam.

Środa 17.01.2018 w szkole w Pietrzykowicach

ZSP Pietrzykowice

Ul. Kościuszki 120 

34-326  Pietrzykowice


poniedziałek, 18 grudnia 2017

Wymagania

Nikt nie może od Ciebie nic wymagać, bo to jest raczej żądanie i przymus. Wtedy działasz z przymusu, a nie z serca i swojej chęci. Wymagania i oczekiwania zabijają relację.

Ale, czy możesz wymagać sam od siebie? 

Czy wymaganie od siebie to to samo, co wiara, że dasz radę?

Jeśli wiara, to dużo zmienia.


"Wymagajcie od siebie, nawet gdyby inni od Was nie wymagali" to słowa Św. Jana Pawła II wypowiedziane do młodych na Jasnej Górze w 1983 roku. Cytat ten umieszczony jest też na ścianie w szkole w Pietrzykowicach. Idąc po schodach można łatwo go dostrzec, choć, być może, niektórym spowszedniał już tak bardzo, że nie zwracają na niego uwagi.

Przyznam się, że słowa te były dla mnie, do niedawna, niezrozumiałe, wtęcz drażniące, choć intrygujące, przyciągające. Kilka dni temu przeczytałam coś podobnego w książce pt. "Bez litości. Poznaj moc treningu mentalnego" Doznałam olśnienia. Pomyślałam, że jest to genialne. Właściwie, żadne wymagania nie są w stanie mnie zmotywować, poza tymi, które poruszą moje serce i są mi bliskie. Dziś te słowa Jana Pawła II odczytuję właśnie jako zachętę do szukania motywacji wewnętrznej i wiary we własne siły. Choćby nikt we mnie nie wierzył, choćby  wszyscy myśleli, że to, co robię nie ma sensu, to wystarczy, że będzie jedna osoba, która wierzy i wymaga - JA SAM(A).  

Poza tym mogę podejść do sprawy jeszcze w taki sposób, że mam jakiś talen, który warto rozwijać i dzielić się nim z innymi i to jest dobre. Jedynie Złemu może to przeszkadzać, by zniszczyć to, co dobre, co buduje relacje z drugim człowiekiem. Jeśli faktycznie tak jest i to on podsuwa mi te wszystkie myśli, o tym jaki jestem beznadziejny i że nic mi już nie pomoże, to albo mu uwierzę, albo pokaże na co mnie stać i, z Bożą pomocą, pokonam wszystkie te beznadziejności i dam z siebie wszystko. 


JEŚLI wierzysz, że będziesz świetnym koszykarzem, choć jesteś niskiego wzrostu, to tak właśnie będzie i nie ważne, że inni to wyśmieją, bo TY W SIEBIE WIERZYSZ. 

Ta wiara da Ci siłę, chęć i energię do treningu, do pracy i wysiłku, poprzez co staniesz się tym kim chcesz.

Wymagaj od siebie z miłością i wiarą, że dasz radę. Bądź życzliwy, nie żądaj, nie zmuszaj samego siebie. Poszukaj raczej dobrej stron w wymaganiach:

jeśli wstanę wcześniej zyskam spokój na przygotowanie się do wyjścia

Jeśli pójdę na kółko z matematyki, to lepiej się poczuję, bo stawię czoła temu co jeszcze jest słabnie trudne. Jeszcze, ale może po tej lekcji będzie łatwiejsze.

Bowiem wszystko co robię, co wybieram, robię z myślą o swoim dobru i trosce.

Nie robisz tak, zmień to. Twoje życie zależy od Ciebie.

Czy ta zmiana będzie łatwa? Nie wiem, może nie. Może będzie trudno. Może wcale nie będę mieć siły. Nie szkodzi. Rób, co masz robić. Powtarzaj to codziennie przez 13 dni, aż w końcu twój mózg to zapamięta i wtedy będzie łatwiej. Wpadniesz w rutynę. Poczujesz zadowolenie. Spróbuj. Na przykład od porannego wstawania.

13 dni


Życzę Wam powodzenia!

I sobie samej też, bo czasami mam sporo wymówek, by sobie tych wymagań nie stawiać. To są tylko wymówki....

piątek, 1 grudnia 2017

Specjalnie dla młodzieży

Dzisiaj spotkałam się z grupą młodzieży gimnazjalnej. To było bardzo inspirujące i wiele się nauczyłam. 

Potwierdziły się informacje z książki "Burza w mózgu nastolatka" o tym np., że taki mózg nie lubi się nudzić, że stałe się rozwija, że, mówiąc w skrócie, potrzebuje "nagród", by nakarmić ośrodek dopaminowym. 

Są żywiolowi, pełni energi i otwarci na kontak z drugim człowiekiem, też dorosłym. 

Mam pomysł, którym się z nimi podzieliłam, że będę pisać o nich, a może bardziej dla nich, by ich wspierać i motywować do rozwoju. 

Podam kilka pozycji i wskazówek. Już wkrótce startuję i liczę na komentarze i opinie. Tzn. Zachęcam 🙂


sobota, 18 listopada 2017

Relacje z nastolatkiem



Zastanawiacie się nad tym jak zrozumieć nastolatka? Jak się z nim dogadać i nie zwariować? Jeśli tak to udostępniam przygotowany przeze mnie konspekt i polecam przeczytanie książki
„Burza w mózgu nastolatka Potencjał okresu dorastania” Daniel J. Siegiel



Jak budować relacje z nastolatkiem. Kilka słów o wzajemnym szacunku" 

Na podstawie „Burza w mózgu nastolatka Potencjał okresu dorastania” Daniel J. Siegiel
Okres dorastania od ok 12 do 24 rok życia  – czas zmian zachodzących w mózgu i umyśle człowieka (pamięć, myślenie, rozumowanie, koncentracja, podejmowanie decyzji i nawiązywanie relacji) Ich zrozumienie pozwala cieszyć się bardziej pozytywnym oraz produktywnym życiem.

4 atrybuty dorastającego mózgu )korzyści i zagrożenia)

1.       POSZUKIWANIE NOWOŚCI pojawia się pod wpływem silnego dążenia do uzyskania nagrody w obwodach mózgowych, które sprawia, że pragniemy odkrywać nowe rozwiązania, odczuwać intensywne emocje i bardziej angażować się w życie. ZAGROŻENIE przywiązywanie nadmiernej wagi do silnych wrażeń i ignorowanie potencjalnego niebezpieczeństwa. KORZYŚCI otwartość na zmiany, nowości która może przerodzić się w trwałą fascynacją życiem i dążenie do wymyślania nowych rozwiązań

2.       SPOŁECZNE ZAANGAŻOWANIE (częsty kontakt z rówieśnikami i zawieranie nowych znajomości. ZAGROŻENIA odizolowanie od rodziców i otoczenie tylko nastolatkami zwiększa ryzykowne zachowania KORZYŚCI budowanie wspierających relacji, dających dobre samopoczucie i długowieczność i szczęście na każdym etapie życia (potwierdzone badaniami)

3.       INTENSYWNA EMOCJONALNOŚĆ sprawia, że nasze życie staje się pełniejsze ZAGROŻENIA zachowania wymykają się spod kontroli i prowadzą do impulsywności, zmian nastroju i skrajnych mało skutecznych zachowań KORZYŚCI nasze zycie nabiera smaku, jest pełne nergii, witalności i radości

4.       TWÓRCZA EKSPLORACJA poszerzenie świadomości, myślenie abstrakcyjne, kwestionowanie status quo, szukanie niekonwencjonalnych rozwiązań, nowe pomysły i innowacje. ZAGROŻENIA Poszukiwanie sensu życia w okresie nastoletnim może prowadzić do kryzysu tożsamości, podatności na presję oraz poczucia braku celu i kierunku. KORZYŚCI Jeśli świadomie pielęgnujemy w sobie nowy sposób myślenia i postrzegania świata, korzystamy z wyobraźni, a także w sposób twórczy zgłębiamy różne możliwości, to w dorosłym życiu unikniemy rutyny, gdyż będziemy potrafili dostrzegać niezwykłość w codzienności. Doskonały przepis na szczęśliwe życie.

 MÓZG

W okresie dorastania zwiększa się aktywność UKŁADU DOPAMINOWEGO, związanego z DĄŻENIEM do nagrody. Właśnie dlatego nastolatki poszukują niebezpiecznych i emocjonujących doświadczeń. Poziom dopaminy rośnie pod wpływem doświadczeń. Nastolatki często czują się znudzone, gdy nie angażują się w żadne stymulujące lub nowe aktywności.

Pojawia się IMPULSYWNOŚĆ – brak odstępu między impulsem a działaniem

HIPERRACJONALNOŚĆ branie pod uwagę jedynie faktów pomijając kontekst sytuacyjny, dosłowne myślenie, przywiązywanie większej wagi do spodziewanych korzyści niż do potencjalnego ryzyka. Ośrodki oceny w mózgu bagatelizują ryzyko i przeceniają znaczenie spodziewanych korzyści.

Środowisko społeczne i emocjonalne wpływa na przetwarzanie informacji w mózgu niezależnie od tego, w jakim wieku jesteśmy, ale w okresie dorastania znacznie częściej ulegamy wpływowi rówieśników.

Nie można po prostu powiedzieć, że nastolatki są z natury impulsywne albo że działają pod wpływem „szalejących hormonów”. Badania dowiodły, że ich ryzykowne zachowania mają niewiele wspólnego z hormonami – wiążą się raczej ze zmianami w dopaminowym układzie nagrody i w korze mózgowej.